Antoni Gaudí was een eigenzinnig architect. Daarvan getuigen de gebouwen die hij ontwierp, zoals de Sagrada Familia, de beroemde kathedraal in Barcelona die bijna een eeuw na zijn overlijden nog altijd niet voltooid is. Of zijn Casa Batllo waarvan het dak lijkt op een drakenrug en de balkons op maskers. Ook in de omgang met opdrachtgevers was Gaudí niet makkelijk. In het huis dat hij bouwde voor de adellijke familie Milà was geen rechte muur te vinden. Toen señora Milà vroeg of hij niet één rechte muur kon bouwen waar zij de piano tegen aan kon plaatsen, schijnt Gaudí te hebben gereageerd met een spottende vraag of zij geen fluit kon gaan spelen.
The Imker
Zonder arbeid geen honing staat er in sierlijke letters op een muur in de buurt van het Honig-complex in Nijmegen te lezen. Het is als het ware uitspraak van de vrouw die er direct naast is afgebeeld. En profil en met een klimstruik als kapsel. Het is street art zoals die over de hele wereld te zien is. Behalve dan dat er hier met de genoemde stelling een betekenislaag aan is toegevoegd. Het portret niet zozeer, maar de tekst des te meer wijzen in de richting van Remco W. Visser, die als street artist lang werkte als The Imker. Op allerlei plekken in de stad is zijn werk te vinden. Een stencil van een imker die een raam uit een bijenkast tilt, waarbij op het raam The Imker te lezen is. Op andere plekken zijn het portretten van drie bijenvrienden.
[Lees meer…] overThe ImkerSchoenmakers
Een muur in de Kloosterwandstraat in Roermond is deels bekleed met groene tegels. De meeste zijn plat, maar een aantal vormt samen een reliëf. De voorstelling is, door een ver doorgevoerde stilering. niet makkelijk te lezen. Rechts zien we negen ruiters, hoewel de paarden door hun lange hals meer doen denken aan lama’s. De lichamen van de paarden hebben ook wel iets weg van eettafels. De linkerhelft van het reliëf is lastiger te duiden. Helemaal links zien we een geknielde figuur, die met zijn armen horizontaal gestrekt zijn handpalmen toont. Daarnaast staan een kruis en twee smalle figuren, waarvan er één een schild lijkt vast te houden. En er is een wezen dat iets weg heeft van een doodshoofd, maar waarschijnlijk een uil is. En dan zijn er nog twee jaartallen, 1213 en 1218. Uiteindelijk ligt daar de belangrijkste aanwijzing om het reliëf te interpreteren. Het is het enige concrete gegeven waarop je kunt zoeken.
[Lees meer…] overSchoenmakersSchool en Kunst (7): De Morée
Tessenderlandt in Breda is zo’n typische jaren ’60-school voor voortgezet onderwijs (oorspronkelijk gebouwd als LTS), zoals er in Nederland zo veel staan: drie verdiepingen, waarbij de grote horizontale raampartijen duiden op grote transparantie. Je zou er bijna een werk van Jan Schoonhoven vertaald naar architectuur in kunnen zien. De ingangspartij, rechts in de gevel, is weinig opvallend, zeker ook omdat er een element is dat de horizontaliteit doorbreekt, namelijk het grote bakstenen reliëf dat zich over de drie verdiepingen verheft. Het reliëf is grotendeels opgebouwd uit verticale vlakken. Alleen bovenin net onder de daklijst is een ronde vorm te zien. Daardoor is de neiging groot er een menselijke figuur in te herkennen. Wat verder opvalt is dat de maker verschillende tinten baksteen heeft gebruikt, wat het reliëf enige dynamiek verleent.
Hyuro
Wat hebben een collectief eetcafé in Nijmegen en een galerijflat van twaalf verdiepingen in Heerlen met elkaar gemeen? Het antwoord is een muurschildering van Hyuro.
[Lees meer…] overHyuro