De nieuwe thermen is een school voor vmbo-t en onderbouw havo in de Heerlense wijk Bekkerveld. Ik kwam er voor een interview. Direct naast de school viel me een beeld op, dat ik direct herkende als Jonas en de walvis van Nic Jonk. Toen het interview was afgelopen, informeerde ik bij de beide docenten met wie ik had gesproken naar het beeld. Ze wisten me er niets over te vertellen, behalve dat het er altijd had gestaan.
De groeten van Gerard Philips
Een klein jaar werkte kunstenaar Andreas Hetfeld op een scheepswerf in Millingen aan een borstbeeld. Waarom op een scheepswerf en niet in zijn atelier? Omdat het borstbeeld zeven meter hoog moest worden. En hoewel de omvang anders doet vermoeden, was het precisiewerk. Hetfeld stapelde zo’n vijfhonderd corten-stalen platen, die elk exact op het juiste formaat moesten worden gefreesd, zodat ze gestapeld een natuurlijk borstbeeld zouden vormen. En waarom zo kolossaal? Omdat het beeld in de openbare ruimte moet opvallen.
Vlisco
Ga in een willekeurige stad op zoek naar een jongerencentrum en het zit er dik in dat je een kleurrijk pand met heel veel graffiti vindt. Maar wie vanuit de trein van Helmond naar Eindhoven (of omgekeerd) denkt een jongerencentrum te zien, vergist zich. De kleuren op de gevel kloppen wel, maar de schaal van het gebouw met minstens vier verdiepingen, niet. Nee, het betreft hier een hoofdkantoor van een textielfabriek. Enkele weken geleden schreef ik al over Vlisco en de grillige patronen van de Dutch wax, die de Brits-Nigeriaanse kunstenaar Yinka Shonibare gebruikt in zijn werk. En de patronen van die stoffen zijn rondom te zien op de gevel van het gebouw.
[Lees meer…] overVliscoHet zaad van Millet
Er is schilderij dat veel betekend heeft voor Vincent van Gogh, dat ook navolging kreeg door andere kunstenaar, maar waar ook ondernemingen wel brood in zagen: De Zaaier van Jean-François Millet.
[Lees meer…] overHet zaad van MilletDe kunst van het weglaten
Vorig jaar april onthulde Natasha Bennink in Harderwijk twaalf beelden die het verhaal van de stad vertellen. Een van die verhalen is van Ezechiël de Lange. De Lange, een jood die handelt in lompen, oud ijzer en oud papier. Hij geeft vioolles aan de muziekschool in Harderwijk en is hartstochtelijk supporter van voetbalvereniging VVOG, waarvan zijn zoon Appie een van de oprichters is. In april 1943 meldt hij zich bij Kamp Vught, zoals door de Duitse bezetter bevolen is. Voor zijn vertrek geeft hij zijn viool in bewaring. Van Vught gaat het naar Kamp Westerbork en vandaar naar Sobibor, waar Ezechiël de Lange op 14 mei vermoord wordt. Bennink heeft hem geportretteerd, zoals hij misschien het meest bekend was: viool spelend. Maar dan zonder zijn viool, het instrument dat voor een deel De Langes identiteit bepaalde en dat de oorlog wél overleefde.
[Lees meer…] overDe kunst van het weglaten