‘Waar is toch dat zebra hondje voor’ en ‘jullie hebben nog niet betaald’. Liefhebbers herkennen beide zinnetjes onmiddellijk als mondegreen, het verschijnsel waarbij je stukken tekst van bijvoorbeeld een liedje verkeerd verstaat, maar er toch een soort logische zin blijft bestaan. Sinds 3fm-dj Timur Perlin er aandacht aan besteedt, heet het in Nederland ook wel mama appelsap. Het is volstrekt onschuldig, behalve dan dat je nooit meer het origineel hoort. De hit Lambada gaat voorgoed hand in hand met dat zebra hondje.
[Lees meer…] overMama appelsap en TitiaanDolen door het labyrint van het leven
Venetië is een doolhof. Wie er voor het eerst komt, verdwaalt gegarandeerd meer dan eens. Ook wie er vaker is geweest raakt nog wel eens de weg kwijt. Een advies: niet in paniek raken. Er komt altijd een moment waarop je iets herkent en zegt: “Ah, ben ik hier.” Of het loopt dood en je moet terug. Venetië is een doolhof, omdat het dat op organische wijze geworden is. Steegjes en kanalen zijn niet zorgvuldig gepland. Anders is dat bij de meeste doolhoven of labyrinten. Die zijn zorgvuldig ontworpen.
[Lees meer…] overDolen door het labyrint van het levenFrank Edwin Elwell: An American in Edam
Ooit fietste ik in Edam langs het kerkhof. Boven het struikgewas uit viel mij iets vreemds op. Ik stapte af, liep de begraafplaats op en vond daar een grafmonument met een bijzonder verhaal. Een verhaal dat nog lang niet compleet is.
[Lees meer…] overFrank Edwin Elwell: An American in EdamHofman en het twitterende feestbeest
Pasquino, Abate Luigi, Il Babuino, Il Facchino, Madama Lucrezia en Marforio. In Rome zijn ze beroemd of berucht. Romeinen kennen ze al sinds het begin van de zestiende eeuw als de sprekende beelden. En ze nemen geen blad voor de mond. Via briefjes op hun sokkels leveren de beelden commentaar, vooral op de Italiaanse politiek, maar ook bijvoorbeeld op het Vaticaan. Anno 2014 krijgen ze concurrentie: beelden zitten tegenwoordig op twitter.
[Lees meer…] overHofman en het twitterende feestbeestAfstand en ontzag – de ruimte van een kunstwerk
‘Stay behind the line please.’
Met een monotone, bijna robotachtige stem en in ieder geval vreugdeloos waarschuwt de suppoost van het Van Gogh Museum in Amsterdam de bezoekers om achter de metalen strip in de vloer te blijven. Het is een voorval dat zich minstens tien jaar geleden afspeelde, maar dat me nog helder voor de geest staat. En dat afgelopen zomer in een andere context weer actueel werd. Wie bepaalt eigenlijk de ruimte van een kunstwerk?
