Toen half september Operation Market Garden uitgebreid herdacht werd, las ik ergens iets over een initiatief van een kunstenaar met poppies, klaprozen. Dat stoorde me, klaprozen horen niet bij de Tweede Wereldoorlog. Nu er steeds meer beelden doorkomen van de herdenkingen rond de Eerste Wereldoorlog wordt dat gevoel alleen maar sterker.
[Lees meer…] overBloedovergoten klaprozenDolen door het labyrint van het leven
Venetië is een doolhof. Wie er voor het eerst komt, verdwaalt gegarandeerd meer dan eens. Ook wie er vaker is geweest raakt nog wel eens de weg kwijt. Een advies: niet in paniek raken. Er komt altijd een moment waarop je iets herkent en zegt: “Ah, ben ik hier.” Of het loopt dood en je moet terug. Venetië is een doolhof, omdat het dat op organische wijze geworden is. Steegjes en kanalen zijn niet zorgvuldig gepland. Anders is dat bij de meeste doolhoven of labyrinten. Die zijn zorgvuldig ontworpen.
[Lees meer…] overDolen door het labyrint van het levenHofman en het twitterende feestbeest
Pasquino, Abate Luigi, Il Babuino, Il Facchino, Madama Lucrezia en Marforio. In Rome zijn ze beroemd of berucht. Romeinen kennen ze al sinds het begin van de zestiende eeuw als de sprekende beelden. En ze nemen geen blad voor de mond. Via briefjes op hun sokkels leveren de beelden commentaar, vooral op de Italiaanse politiek, maar ook bijvoorbeeld op het Vaticaan. Anno 2014 krijgen ze concurrentie: beelden zitten tegenwoordig op twitter.
[Lees meer…] overHofman en het twitterende feestbeestDe heilige van dierendag en een klooster bij Wijchen
Op 27 april 2014 werd paus Johannes Paulus II heilig verklaard. Dat gebeurde binnen tien jaar na zijn overlijden. En juist die voortvarendheid kwam de katholieke kerk op kritiek te staan. De hele ceremonie werd geleid door Jorge Mario Bergoglio, die ruim een jaar eerder paus was geworden. Zijn gekozen naam: Franciscus.
[Lees meer…] overDe heilige van dierendag en een klooster bij WijchenAfstand en ontzag – de ruimte van een kunstwerk
‘Stay behind the line please.’
Met een monotone, bijna robotachtige stem en in ieder geval vreugdeloos waarschuwt de suppoost van het Van Gogh Museum in Amsterdam de bezoekers om achter de metalen strip in de vloer te blijven. Het is een voorval dat zich minstens tien jaar geleden afspeelde, maar dat me nog helder voor de geest staat. En dat afgelopen zomer in een andere context weer actueel werd. Wie bepaalt eigenlijk de ruimte van een kunstwerk?
