Mijn mobiel zit vol met foto’s en screenshots. Vaak komt het er niet van om erover te schrijven. Maar van tijd tot tijd houd ik grote opruiming. En soms kom ik dan iets tegen, waarvan ik het verhaal alsnog wil vertellen, zoals nu, met Lynda Carter.
Lynda Jean Cordova Carter werd geboren op 24 juli 1951. Haar eerste claim to fame was het winnen van de Miss World USA verkiezing in 1972. Bij de daaropvolgende Miss World verkiezing reikte ze, zoals sommige bronnen heel kies meldden, tot de top 15. Niettemin, haar naam was, in ieder geval in eigen land, gevestigd en het leverde haar een filmcontract op. Tussen 1976 en 1979 speelde ze in 59 afleveringen de rol van Diana Prince, beter bekend als Wonder Woman. Maar een echt succesvolle carrière wist ze daarna niet op te bouwen. Nooit hoofdrollen en zelden meer dan een rol per jaar. Op 29 januari 1984 trouwde ze met regisseur Robert Altman. Misschien heeft dat er aan bijgedragen dat ze niet helemaal uit zicht is geraakt. Want plotseling was daar in 2018 het nieuws dat Lynda Carter een ster had gekregen op de Hollywood Walk of Fame. Met veel gevoel voor show ging ze op de foto, op de rode loper liggend naast haar ster. En juist dat beeld riep onmiddellijk associaties bij mij op.
Maurizio Cattelan (* 1960, Padova) heeft als beeldend kunstenaar van satire zijn handelsmerk gemaakt. We zagen hem hier al eens langskomen met een biddende Adolf Hitler. Ook plakte hij met duct tape ooit een banaan op een museumwand. Kortom, Cattelan schuwt de provocatie en de controverse niet. Overigens doet hij dat niet bewust. Zelf spreekt hij zich nooit uit over zijn kunst, dat laat hij aan de beschouwers.
In 1999 schokte hij de wereld met zijn installatie La nona ora. Op een rood tapijt ligt paus Johannes Paulus II. Met een van pijn vertrokken gezicht klampt hij zich vast aan zijn pauselijke staf. Op zijn benen lig een grote meteoriet. Was dit beeld voor veel gelovigen al heiligschennis, werd het ook nog eens versterkt door de titel, die verwijst naar het moment waarop Jezus, na gekruisigd te zijn uitriep: “Mijn God, mijn God, waarom hebt u mij verlaten.”
Hoe moest dit werk van Cattelan geïnterpreteerd worden? Was het een noodlottig ongeval? Ging het om een botsing tussen natuur en religie? Of wilde God om wat voor reden dan ook de heilige vader straffen? De meningen liepen uiteen.
Zoals die ook uiteen kunnen lopen bij de foto van Lynda Carter. Het kan zijn dat ze zelf zo is gaan liggen, omdat ze daardoor haar gezicht en haar ster makkelijker in een beeld te vangen waren. Het kan ook zijn dat ze het op verzoek van de fotografen heeft gedaan. Toch ontkom je niet aan de associatie met het beeld van Cattelan. Waarbij het nu geen hulpeloze man is, maar een zelfbewuste vrouw die hier op die rode ondergrond ligt. En daarbij is die vrouw ook nog eens Wonder Woman, die met haar superkrachten het nooit zover had laten komen als JP II. En juist dat laatste aspect is al te toevallig. En dus is dat alle reden om te speculeren over de vraag of Carters pose niet een heel bewust commentaar op Cattelans werk is geweest.
Geef een reactie