Watertorenpark

‘Doe iets met speelplekken en mobiliteit’, die opdracht kreeg street artist Nina Paintina in het Watertorenpark in Hengelo. Drie grijze transformatorkastjes, waar geregeld tags op werden gespoten, moesten meer een plek krijgen in de omgeving.

Mijn geboortehuis bestaat niet meer. De portiekflats op het Olympiaplein in Hengelo, waar ik op vier hoog ter wereld kwam, zijn jaren geleden gesloopt. Sterker nog, het hele Olympiaplein is ook niet meer terug te vinden. Bij de herinrichting van Veldwijk is het stratenplan ingrijpend gewijzigd. Nu heb ik daar verder geen herinneringen aan – ik was een jaar toen we verhuisden naar een flat een straat verderop en vier toen we in een heel ander deel van Hengelo gingen wonen. Alleen een sentimental journey zit er niet meer in.

Welbeschouwd is de buurt erop vooruit gegaan, ruimer van opzet, meer groen en minder eenvormigheid. In het nieuw aangelegde Watertorenpark, genoemd naar de naburige watertoren, staan drie transformatorkastjes. Ze zijn beschilderd door street artist Nina Paintina, die ervoor gezorgd heeft dat ze naadloos opgaan in de groene omgeving. Op elk van de twaalf wanden schilderde ze een groene ondergrond met daarboven een knalblauwe hemel, wat dan weer eenheid geeft aan de kastjes. De speelplekken en de mobiliteit, zoals in de opdracht vastgelegd, combineerde Paintina veelal. In diverse scènes zijn kinderen spelend met skelters te zien.

Eén scène wijkt wat af van de andere, namelijk die waar een beer vrij zweeft in de lucht met daarboven ook nog eens een reeks kleurrijke vissen. Misschien is het de kinderlijk en speelse fantasie die de beer hiertoe in staat heeft gesteld. Wat wel weer een mooi detail is, is de watertoren die in een van de scènes een plek heeft gekregen.

In haar werk maakt Nina Paintina veelvuldig gebruik van stencils, net zo als bijvoorbeeld Pipsqueak was here dat doet. Het gevolg is dat er stilistisch best overeenkomsten te vinden zijn. Maar juist het dominante groen en blauw in Paintina’s werk maakt dat het afwijkt van Pipsqueak. Dat geldt overigens ook voor de sfeer. Waar de muurschilderingen van Pipsqueak iets dystopisch en dreigends hebben, neigen de voorstellingen van Nina Paintina meer naar nostalgisch.