Synesthesie is een stijlfiguur. Het beschrijft een combinatie van zintuigelijke ervaringen. Bij bittere woorden proef je en hoor je iets, terwijl een scherpe blik tegelijk over voelen en zien gaat. Schreeuwende kleuren is ook zoiets, je komt het geregeld in street art tegen. Maar een muurschildering van Lars Ickenroth in Heerlen gaat nog een stap verder.
Eigenlijk is het helemaal niet zo’n geschikte plek voor een verhalende muurschildering. De maximale afstand die je recht voor het werk kunt nemen is een meter of zeven. Dan sta je met je rug tegen de tegenoverstaande muur. De beschilderde muur, de zijgevel van een appartementencomplex met drie verdiepingen, is zeker tien meter hoog. Dus je moet wat geforceerd omhoog kijken. Meer ruimte om de gehele schildering te bekijken heb je als je in de Gasthuisstraat in Heerlen blijft staan, maar ja, dan kijk je in een hoek van opzij, wat ook niet ideaal is.
Wat zien we? Twee mensen, een jonge vrouw en een oude man op een bank. De jonge vrouw zit op de rugleuning, haar ogen dicht, haar hoofd achterover en met haar beide handen haar koptelefoon stevig op haar oren drukkend. Ook de man draagt een koptelefoon en ook hij heeft zijn ogen dicht, terwijl hij zijn hoofd naar de jonge vrouw gedraaid heeft. Zijn benen heeft hij over elkaar geslagen en zijn handen rusten ontspannen op zijn knie. Tussen hen in voor de bank staat een soort koffergrammofoon. Hoewel daar geen bewijs voor is, mogen we aannemen dat ze beide luisteren naar dezelfde muziek. Daarbij duidt ook de houding van het hoofd van de man in de richting van de vrouw op een band tussen hen beide. Maar juist met die gesloten ogen en hun koptelefoons gaan ze helemaal op in hun eigen wereld en hun eigen beleving van de muziek.
Frison Verdis is de titel van deze muurschildering en de maker is Lars Ickenroth. Hij werd geboren in Heerlen en studeerde in Maastricht. Als street artist is hij autodidact en van zijn hand zijn er in Zuid-Limburg doverse muurschilderingen te vinden. De titel is niet echt eenduidig. Misschien dat het een puur associatieve titel is. Frison doet denken aan frisson, het verschijnsel waarbij je kippenvel krijgt van het kuisteren naar muziek. Verdis kan verwijzen naar het Italiaanse woord verde, groen, maar kan ook te maken hebben met Giuseppe Verdi, de Italiaanse componist. Hoe dan ook, heeft het allemaal te maken met zintuigelijke ervaring. En dat is ook wat de schildering bij mij oproept. Ik kijk naar een geschilderde voorstelling, maar tegelijk hoor ik muziek en voel ik hoe die je soms zo raakt dat je er kippenvel van krijgt. Zo geraakt worden door een muurschildering is niet iets dat niet elke street artist weet te bewerkstelligen.
