In het leven is het altijd goed om te weten waar je naar toe wilt. Maar even zo goed is het om te weten waar je vandaan komt. Doorgaans wordt geschiedenis verteld in dikke boeken, maar soms een simpele muurschildering genoeg. Zoals bij voetbalvereniging RKSV Mierlo-Hout in Helmond.
In 1860 en 1863 vroeg de Engelsman Frederick Walton patenten aan. Waarom? Hij was er in geslaagd een procedé te ontwikkelen, waardoor je met lijnolie vloerbedekking kon maken. Eigenlijk was dat idee best eenvoudig. Stel lijnolie langere tijd bloot aan zuurstof en er vormt zich, net als bij verf, een vel. Zorg dat dat vel groot genoeg is en bedenk een manier om het te bewaren en te vervoeren en je kunt beginnen met je handeltje in een goedkoop en makkelijk alternatief voor tapijten en houten vloeren.
Met zijn linoleum, het Latijnse woord voor lijnolie, democratiseerde Walton ook de grafische wereld. Een druktechniek als de houtsnede is al eeuwenlang bekend. Het is een diepdruk, waarbij je wegsnijdt wat je op papier wilt zien. Eind 18e eeuw bedenkt Alois Senefelder de steendruk of lithografie. Dit is een vlakdruktechniek waar op een gladgeschuurde steen met vet en water verf wordt gehecht aan het oppervlak, of juist wordt afgestoten. Daardoor is deze druktechniek fundamenteel anders dan de houtsnede. Met de uitvinding van het linoleum zorgde Walton, vanzelfsprekend onbedoeld, voor een nieuw soort drager voor diepdruk, die met veel minder moeite te bewerken was.
Waarom deze korte uiteenzetting? Omdat de muurschildering op het clubhuis van RKSV Mierlo-Hout alle kenmerken draagt van een diepdruk. De tekening is minimaal en voor een subtiele detaillering is al helemaal geen ruimte. Dat wil niet zeggen dat dat onmogelijk is. Maar voor het doel waarvoor de schildering in Helmond gemaakt is, is dat helemaal niet nodig. Het gaat erom dat er twee gezichten staan bij twee namen. Natuurlijk niet zomaar namen, maar die van de twee jongens die ooit op het idee kwamen om in dit deel van Helmond te gaan voetballen.
Dat deden Tidder van der Burgt en Marinus Ketelaars naar verluidt in januari 1919. Op zich is dat wel opvallend, midden in de winter. Je zou denken dat zoiets ontstaat op een avond, waarop de temperatuur aangenaam is en het pas later begint te schemeren. Maar ook in de beperkte bronnen die er online beschikbaar zijn, zijn wel tegenstrijdigheden aanwijsbaar. Zo staat er ergens dat de beide jongens net de lagere school hadden verlaten, terwijl zij elders al vijftien zijn en niet met twee, maar met vijf vrienden.
Verder is het een romantisch verhaal, zoals er zovelen zijn, uit de begintijd van het voetbal. Bij Mierlo-Hout hoefden de elftallen niet te spelen in een weiland waar behalve op de wedstrijddag de koeien rondliepen. Maar voor er goed en veilig gespeeld kon worden, moest men eerst een veld egaliseren door er diverse boomstronken te verwijderen. En dat ze pas met een echte voetbal konden spelen, nadat de ouders van Van der Burgt in de Staatsloterij een mooie geldprijs hadden gewoonen. Dergelijke verhalen kun je niet vaak genoeg vertellen aan de huidige voetbaljeugd, die gewend is om te spelen op de nieuwste kunstgrasvelden en met de beste materialen. En die klaagt als een grasveld door het weer eens wat minder makkelijk bespeelbaar is.
Juist daarom is deze muurschildering bij Mierlo-Hout, in al zijn eenvoud, zo waardevol. Natuurlijk kun je met allerlei computerbewerkingen foto’s van toen levensgroot op een muur weergeven, naschilderen of zelfs er een permanent beeld van maken. Maar dit beeld, van die twee jongens, dat er nu te zien is, ademt vroeger. Toen dingen nog niet vanzelfsprekend waren en je, om je buiten je werk om te kunnen ontspannen, eerst je handen uit je mouwen diende te steken. Een dergelijk verhaal valt ongetwijfeld over veel en veel meer van de in totaal 3000 voetbalclubs in Nederland te vertellen. Maar er zijn er maar weinig die het zo treffend laten zien als RKSV Mierlo-Hout.
Geef een reactie