Dertig jaar heb ik het kunnen uitstellen, maar toen me vanuit onze familie-leesclub werd opgedragen om De ontdekking van de hemel van Harry Mulisch te lezen, kon ik niet weigeren. Ik was al niet dol op Mulisch en dat is me met dit boek nog eens bevestigd. Ik vind het over-the-top, te veel symboliek, te veel ‘toevallige’ dwarsverbanden, te veel ook te koop lopen met Mulisch’ eigen wijsheid, die dan hier en daar weer uitgelegd moet worden. Daarbij vind ik hem stilistisch ook niet altijd even sterk en lees ik soms zelfs ronduit lelijke zinnen. Wat ik dan wel weer kan waarderen, is de ruime aandacht voor kunst en kunstgeschiedenis.