Eerste en laatste regels uit het gedicht All’ Italia van Aleksandr Poesjkin
Gevonden op de sokkel van het beeld van beeldhouwer Yuri Orekhov, vlakbij de Viale Esculapio in Villa Borghese in Rome
Aleksandr Poesjkin (1799 – 1837) werd nagenoeg compleet Frans opgevoed. Zijn kindermeisje was er verantwoordelijk voor dat hij met de Russische taal in aanraking kwam. Na zes gelukkige jaren op het Starskoje Selo-lyceum, waar hij zijn eerste gedichten schrijft, begint hij in een wat schimmige ambtenarenfunctie, maar verkent hij vooral het nachtleven van Sint-Petersburg. Maar zijn turbulente liefdesleven staat zijn dichtkunst niet in de weg. Met zijn vlijmscherpe pen krijgt hij wel te maken met de strenge censuur, waarna hij uit Sint-Petersburg verbannen wordt. Daardoor kan hij niet deelnemen aan de Dekabristenopstand van 1825, wat hem waarschijnlijk het leven redt. Tijdens de ballingschap schrijft hij een groot deel van zijn Jevgeni Onegin.
In 1830 verlooft Poesjkin zich met Natalja Nikolajevna Gontsjarova en een jaar later trouwen ze. Het huwelijk schijnt gelukkig te zijn geweest en het echtpaar krijgt vier kinderen. Maar het is Poesjkins haast ziekelijke jaloezie, die hem uiteindelijk noodlottig wordt. Hij vermoedt dat Natalja een affaire heeft en daagt zijn vermeende concurrent uit tot een duel. Daarbij wordt Poesjkin dodelijk getroffen.
Poesjkin wordt gezien als een van de allergrootste Russische dichters. Behalve via zijn werk leeft veel van wat hij geschreven heeft voort in opera’s en andere muziekstukken.
Кто знает край, где небо блещет
Неизъяснимой синевой,
Где море тёплою волной
Вокруг развалин тихо плещет;
Где вечный лавр и кипарис
На воле гордо разрослись;
Где пел Торквато величавый;
Где и теперь во мгле ночной
Адриатической волной
Повторены его октавы;
Где Рафаэль живописал;
Где в наши дни резец Кановы
Послушный мрамор оживлял,
И Байрон, мученик суровый,
Страдал, любил и проклинал?
Chi conosce la terra dove il cielo
d’indicibile azzurro si colora?
dove tranquillo il mar con l’onda sfiora
rovine del passato?
dove l’alloro eterno ed il cipresso
crescon superbi? dove il gran Torquato
cantò? dove anche adesso
ne la notte profonda
i canti suoi va ripetendo l’onda?
la terra ove dipinse Raffaello,
dove gli ultimi marmi
animò di Canova lo scalpello
e Byron rude martire ne’ carmi
dolore, amore effuse e imprecazione?
Italia, terra magica, gioconda
terra d’ispirazione!
Wie kent het land waar de hemel
zich onuitsprekelijk blauw kleurt?
waar de kalme zee met de golfslag
ruïnes uit het verleden beroert?
waar de eeuwige laurier en de cipres
fier groeien? waar de grote Torquato
zong? waar ook nu nog
in de diepe nacht
zijn liederen de golfslag herhalen?
het land waar Rafaël schilderde,
waar het laatste marmer
Canova’s beitel bezielde
en Byron de ruwe martelaar in zijn gedichten
pijn, liefde en krachtermen uitstortte?
Italië, magisch land, vreugdevol
land van inspiratie!
Vertaald met hulp van DeepL.com (gratis versie)
Geef een reactie