Poëzie (708): Gatto

Strofe uit het gedicht Aria di settembre van Alfonso Gatto
Gevonden door Wieteke van Zeil in de Vicolo S. Bonosio in Salerno

Alfonso Gatto (1909 – 1976) werd geboren in Salerno. Al op de middelbare school, het Liceo Torquato Tasso in Salerno, toonde hij grote belangstelling maar ook talent voor de Italiaanse taal, poëzie en letteren. In 1926 begon hij te studeren aan de Università di Napoli Federico II, maar om financiële redenen moest hij zijn studie afbreken. Toen hij 21 was, liep hij met zijn verloofde Agnese Jole Turco, dochter van een wiskundige, weg naar Milaan. Daar werkte hij als boekhandelaar, docent op een hogeschool, journalist, corrector en leraar. Maar vooral begaf hij zich in literaire kringen en schreef hij voor tal van literaire tijdschriften. In opdracht van een uitgever richtte hijzelf samen met Vasco Pratolini een tijdschrift op, Campo di Marte, maar dat werd na een jaar al weer opgeheven. Vanwege zijn uitstekende reputatie als kenner van de poëzie kreeg hij in 1941 een aanstelling als hoogleraar in Bologna. Tijdens de Tweede Wereldoorlog sloot hij zich aan bij de PCI, de communistische partij van Italië en na de bevrijding schreef hij geregeld voor L’Unità. In 1951 verliet hij de partij alweer als dissident. In 1946 ontmoette Gatto schilderes Graziana Pentich, voor wie hij zijn gezin verliet. Een van zijn zoons overleed op twaalfjarige leeftijd, een verlies dat Gatto voor de rest van zijn leven bezig heeft gehouden. Zelf overleed hij op 8 maart 1976 aan de gevolgen van een auto-ongeluk.
Gatto debuteerde als dichter met de bundel Isola (1932). Zijn proza debuut volgde in 1943 met La sposa bambina. In Italië geldt hij als een van de belangrijkste schrijvers van de twintigste eeuw. Internationaal is hij waarschijnlijk het bekendst door zijn samenwerking met Pier Paolo Pasolini, voor wie hij meewerkte aan het script van Il vangelo secondo Matteo en Teorema. Voor regisseur Francesco Rosi schreef Gatto het script voor Cadaveri Eccelenti. Daarbij speelde hij in alle drie de films een kleine rol.

Vertaling:
De avond ontdoet
de wind
van haar laatste kleur en
hoopt dat
zijn langzame
verval
de liefde zal zijn