Het menselijk geluk, gedicht van Willem Wilmink
Gevonden door Johan Koning in de Wemenstraat in Hengelo
Willem Wilmink (1936 – 2003) werd geboren in de Javastraat in Enschede. In 1954 vertrok hij naar Amsterdam om daar Nederlands en later ook geschiedenis te studeren. Tijdens zijn studie schreef hij zijn eerste gedichten en cabaretteksten. In 1960, het laatste jaar van zijn studie, vond hij een baan als leraar Nederlands op het Vossius Gymnasium. Een jaar later werd hij docent aan het Instituut voor Neerlandistiek van de UvA, waar hij achttien jaar zou blijven. Tijdens feestavonden trad Wilmink geregeld op met smartlappen en zelfgeschreven liederen en zichzelf begeleidend op de accordeon. Daarnaast hield hij zich bezig met het vertalen van middel-Nederlandse teksten en van gedichten van Emily Dickinson en W.H. Auden.
Vanaf 1965 publiceerde hij geregeld gedichten en essays in literaire tijdschriften en in 1966 debuteerde hij met zijn bundel Brief van een Verkademeisje. Vanaf 1970 schreef hij samen met enkele anderen teksten en liedjes voor talloze kinderprogramma’s op televisie. En vanaf 1978 werkte hij uitsluitend nog als tekstschrijver. Hij verhuisde terug naar Enschede, waar hij in 1991 weer ging wonen in de Javastraat.
Het menselijk geluk is oorspronkelijk gepubliceerd in De Tweede Ronde, jaargang 7, 1986 en opgenomen in ’t kon minder, bloemlezing uit het werk van Willem Wilmink, Van Oorschot, 2022
Geef een reactie