Laatste strofe van De eenvoud van beuken van Leo Vroman
Gevonden door Christine Liebrecht en Tefke van Dijk in de voormalige Kweekschool voor onderwijzers en onderwijzeressen op de Nieuwe Prinsengracht in Amsterdam.
Leo Vroman (1915 – 2014) studeert biologie in Utrecht als de Tweede Wereldoorlog uitbreekt. Omdat hij van joodse afkomst is, vlucht hij, eerst naar Engeland en daarna door naar Nederlands-Indië. In Batavia voltooit hij zijn studie. Als soldaat wordt hij gevangen genomen door de Japanners en ternauwernood overleeft hij hun kampen én een longontsteking. Na de oorlog vertrekt hij naar de Verenigde Staten, waar hij in New York aan een wetenschappelijke carrière als hematoloog begint. In 1947 trouwt hij met antropologe Tineke Sanders, met wie hij zich in 1938 al verloofd heeft. In 1951 krijgt Vroman het Amerikaans staatsburgerschap. In 1958 promoveert hij in de hematologie, niet in de VS, maar aan de universiteit van Utrecht. Zelf heeft Vroman zich altijd als wetenschapper gezien. Maar in Nederland wordt hij herinnerd als dichter.
In 1946 debuteert hij met de bundel Gedichten. Hoewel woonachtig in de Verenigde Staten blijft Vroman dichten in het Nederlands. In totaal publiceert hij, afgezien van zijn wetenschappelijk werk, vijftig dichtbundels en daarnaast ook nog eens twaalf prozawerken, twee boeken voor kinderen en twee toneelstukken. Vromans werk is diverse malen bekroond, zoals in 1964 met de P.C. Hooftprijs. In 1989 ontvangt hij een eredoctoraat in de Letteren van de Rijksuniversiteit Groningen en hij is ereburger van zijn geboorteplaats Gouda.
Het gedicht De eenvoud van beuken is afkomstig uit de bundel De roomborst van Klaas Vaak (1997).
Geef een reactie